ابو احمد ابدال چشتى ، خواجه ناصر ابو يوسف چشتى و . . . جوهر 3 - در دو « سلك » : يكم مجملى از احوال خواجه مودود چشتى و خواجه احمد بن مودود و ركن الدين محمد بن خواجه احمد ، و خواجه محيى الدين على بن خواجه ركن الدين محمد . دوم مجملى از احوال خواجه قطب الدين محمد بن خواجه نظام الدين احمد برادرزادهء خواجه محيى الدين على و خواجه ابو احمد ثانى ، و خواجه محمد زاهد ، جوهر ، 4 - خواجه مودود ثانى و . . . در دو « سلك » : يكم خواجه مودود ثانى بن خواجه خواجه محمد زاهد ، و خواجه على بن خواجه مودود ثانى . دوم احوال شاه خواجگى بن خواجه على ، و خواجه شاه بن شاه خواجگى . آغاز : الحمد للّه الذى حول الاحوال على حسب استعداد الاشخاص ، و الصلاة على من نشر سر المحبة . . . اما بعد ، مىگويد بيمقدار . در منابع در دسترس نشانى از اين كتاب به‌دست نيامد . مشترك 11 / 959 ( 2 نسخه ) ؛ گنج 4 / 2105 . جور و جفا . فوفل زايى . داستان خود اوست - بخش داستانها 1 / 310 . بيفزاييد : ريو 1 / 384 . « چ » چار . . . - چهار . . . چشتيه . بهاء الدين متوبهاء كشميرى متخلص به بهاء ( 1180 - 1248 ق / 1766 - 1832 م ) از خاندان علماى كشمير ، در دانش‌هاى دينى شاگرد ملا محمود بلخى بوده است . از كارها كناره گرفت ، معلمى را گزيد ، به پيروى نظامى گنجوى پنج مثنوى سروده است : 1 - ريشى ( رشى ) نامه ، چهار هزار بيت ، 2 - سلطانىنامه ، سه هزار و ششصد بيت ، 3 - غوثيه پنج هزار و پنج صد بيت ، 4 - نقشبنديه ، چهار هزار و ششصد بيت ، 5 - چشتيه سه هزار بيت . مشترك 11 / 1008 ( نامش ) ؛ شعراى كشمير 1 / 136 . چشتيه . محمد رفيع الدين فرزند شمس الدين . هندوستان 23 ، 35 . چشتيهء بهشتيه : بهشتيهء چشتيه . قاضى . شير محمد پاك‌پتنى . نامبوب ، دربارهء : بشارت بعد از وصال فريد الدين گنج‌شكر ، خلفاى حضرت و مراتب ايشان ، و مژده‌هايى از ايشان ، روايت مژده از بهاء الدين زكرياى ملتانى ، تصرفات اولياء السر . آغاز : الحمد للّه على نعمائه و افضاله ، و سلم على . . . اما بعد ، آنكه در اسرار العارفين منقول است كه چون وسيلهء جميلهء جود رب المعبود حضرت . . . مشترك 3 / 1397 ( 2 نسخه ) ، همانجا 11 / 919 ( نامش ) ، 1090 ( نامش ) . آصفيه 4 / 180 بىنام نگارنده ؛ اته 654 « چشتيهء بهشتيه » . چشتيهء بهشتيه : فردوسيهء قدسيه . علاء الدين ( بهاء الدين ) محمد چشتى . در آن تاريخ‌هايى از 1069 ق / 1658 م و 1071 ق / 1 - 1660 م و 1076 ق / 5 - 1666 م به كار رفته است ، كه به نوشتهء ايوانف بايستى پس از نگارش به آن راه يافته باشد . و مىافزايد بايستى همان « چشتيهء بهشتيه » باشد كه نام‌اش ضمن منابع « سواطع الانوار » نگاشتهء 1142 ق / 1729 م آمده است . كتاب بزرگى است دربارهء گروه‌ها و پيران